– o godności, która nie potrzebuje pełnosprawności Osoby z niepełnosprawnością, które spotkałem, posiadały niezwykłą zdolność ufności, a ich wiara była żywa i szczera. Zastanówmy się, czego Kościół może się od nich nauczyć. W Europejskim Dniu Walki z Dyskryminacją Osób Niepełnosprawnych, 5 maja, łatwo popaść w język deklaracji. Mówimy o równości, o prawach, o konieczności zmiany myślenia. I słusznie. A jednak jako duszpasterz coraz częściej mam wrażenie, że problem nie zaczyna się w systemach ani przepisach, ale znacznie głębiej – w sposobie patrzenia na drugiego człowieka. Czym właściwie jest niepełnosprawność? Czy tylko brakiem sprawności fizycznej, ograniczeniem intelektualnym, chorobą? A może jest ona także lustrem, w którym odbija się nasza własna nieumiejętność przyjęcia słabości – cudzej i[...]

Poruszył mnie zamieszczony w wielkanocnym numerze artykuł pt. Zdziecinnienie świata ks. Sebastiana Madejskiego. Autor sugeruje w nim, że młodzi ludzie uciekają od dorosłości. Moim zdaniem jest odwrotnie – to warunki społeczno-ekonomiczne uniemożliwiają wejście w dorosłość w tradycyjnym rozumieniu. Zacznę od tego, że wiadomo, że duże miasta, tzw. BIG 5 (Warszawa, Kraków, Wrocław, Poznań, Gdańsk), różnią się od innych dużych miast, a tym bardziej od miast powiatowych, gminnych czy wiosek. Jednak doszło do dość dużego uspołecznienia problemów, bez względu na miejsce. Coraz głośniej i coraz częściej do ogólnopolskich mediów przebija się problem mieszkaniowy w Polsce – mieszkania są za drogie w porównaniu do dochodu rozporządzalnego, a mówienie w tym kontekście o „problemie demograficznym” bez zrozumienia przyczyn jest, przepraszam[...]

C ieszy mnie tak obszerny i przemyślany komentarz (aż pięć stron tekstu!), który redakcja opublikowała z koniecznymi skrótami. Wiele z opisanych przez mojego adwersarza zjawisk – zwłaszcza dotyczących rynku mieszkaniowego, presji korporacyjnej czy niepewności ekonomicznej – rzeczywiście kształtuje doświadczenie młodych dorosłych w Polsce. Trudno się z tym nie zgodzić. Zaprezentowana diagnoza pokazuje, że wejście w dorosłość w tradycyjnym sensie bywa dziś realnie utrudnione przez czynniki systemowe, a nie przez brak dobrej woli po stronie młodego pokolenia. Jednocześnie chciałbym doprecyzować, że mój tekst nie miał na celu obwiniania młodych ludzi ani sugerowania, że „uciekają” od dorosłości. Raczej próbowałem opisać pewien kulturowy wzorzec – obecny w mediach, popkulturze i stylach życia – który sprzyja naturalnemu[...]

– refleksje po świętach Wielkiego Piątku i Wielkanocy Święta, święta i po świętach. Minęły… i co dalej? W którym miejscu jesteśmy po Świętach Zmartwychwstania Pańskiego? Czy stoimy ciągle w cieniu krzyża, czy w blasku pustego grobu? Są święta, które przychodzą jak światło – rozświetlają codzienność, przynoszą nadzieję, budzą radość. I są takie, które zatrzymują nas w pół kroku, każą zamilknąć, spojrzeć w głąb, zmierzyć się z tym, co trudne, bolesne, niewygodne. W chrześcijańskim kalendarzu te dwa doświadczenia spotykają się niemal bezpośrednio: cień Wielkiego Piątku i światło Poranka Wielkanocnego. I choć liturgia prowadzi nas od krzyża do pustego grobu, życie rzadko bywa tak uporządkowane, bo prawda jest taka, że większość naszych dni rozgrywa się gdzieś pomiędzy. Życie w cieniu krzyża Wielki[...]

Coraz więcej niepokoju na świecie i coraz częściej podczas trwających wzajemnych oskarżeń poszczególne strony przywołują związane z religią aspekty prowadzonych przez siebie działań. Starają się usprawiedliwić własną agresję i powody, które nimi kierują. Odwoływanie się do uczuć i emocji związanych z wiarą to niebezpieczna praktyka. Prowadzi ona do takiego postrzegania przeciwnika w innym narodzie albo wewnętrznego przeciwnika politycznego we własnym, że nazywa się go wcielonym szatanem. Taka narracja tworzy w sercach zwaśnionych stron uproszczony, błędny obraz wyznawanych zasad religijnych czy wyznaniowych i stwarza długotrwałą wzajemną niechęć. Burzy możliwość jakiejkolwiek współpracy i nawiązywania pokojowych relacji.
 W Izraelu ostatnio przywołuje się biblijne – prorocze słowa o przekazaniu Izraelitom przez samego Boga już[...]

Dlaczego w świecie, który jeszcze nigdy nie był tak rozwinięty i tak „świadomy”, coraz więcej ludzi nie chce wstawać z łóżka? Jako ewangelicki ksiądz coraz częściej spotykam ludzi nie tyle niewierzących, co ludzi głęboko zmęczonych. Zmęczonych życiem. Zmęczonych sobą. Zmęczonych udawaniem, że wszystko jest w porządku. Depresja nie jest kaprysem. Depresja nie jest lenistwem. Depresja nie jest brakiem modlitwy. I – powiedzmy to jasno – depresja nie jest karą Bożą. W Kościele lubimy cytować słowa apostoła Pawła: „Radujcie się w Panu zawsze” (Flp 4,4), ale rzadziej przypominamy, że ten sam apostoł pisał o swoim cierniu w ciele albo że prorok Eliasz chciał umrzeć pod krzakiem jałowca, albo że król Dawid wołał w Psalmie 22: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” – słowa, które później powtórzył na krzyżu sam[...]