– rozmowa z Lizwim Mtumtumem, przewodniczącym Kościoła Morawskiego w Republice Południowej Afryki (MCSA) Czy może Pan opowiedzieć nam na początek coś o swojej rodzinie? Tak, pochodzę z małej, wiejskiej miejscowości Matatiele w Prowincji Przylądkowej Wschodniej. Byłem jednym z pięciorga dzieci. Wychowywała nas mama, ponieważ miałem zaledwie trzy lata, gdy zmarł mój ojciec. Mama była nauczycielką i wraz z nią przeprowadzaliśmy się z miejsca na miejsce po terenie dawnego Transkei, bo była zatrudniana w różnych szkołach. Biorąc pod uwagę nasze pochodzenie, jedyne, do czego mogłem aspirować, to zawód nauczyciela lub policjanta, ale wiedziałem, że chcę robić coś innego. Matka nie była w stanie opłacić moich studiów, ale otrzymałem stypendium na studia w Stanach Zjednoczonych, co było dla mnie prawdziwym błogosławieństwem. Od tamtej[...]

– mówi Andrzej Drobik, dyrektor Granatowych Gór Rzeka wypływając ze źródła, zostawia je za sobą. Tymczasem temat tegorocznego festiwalu brzmi „Źródło jest przed nami”. Jak należy to rozumieć, także w kontekście literatury? Jesteśmy w Wiśle, u źródeł Wisły, królowej polskich rzek. Przyszliśmy z tego źródła zaczerpnąć – ono jest przed nami. Mówimy w ramach festiwalu o źródłach fizycznych, ale też metaforycznych – źródłach naszej kultury i tożsamości. Tym naszym źródłem może być polskość, śląskość, język, dzieciństwo albo proste doświadczenie literatury. Zachęcamy, żeby do tego źródła się pochylić i z niego czerpać i to się na Festiwalu Słowa im. Jerzego Pilcha dzieje. To jest krzepiące. Co wyróżnia ten festiwal spośród innych festiwali literackich, których w Polsce jest wiele? Poza tym, że udział w nim[...]

– rozmowa z ks. Helmutem Weissem, laureatem Nagrody Kościoła im. Królewny Anny Wazówny (2025) Co skłoniło Księdza do rozwijania duszpasterstwa i psychologii pastoralnej w Polsce? W Niemczech prowadziłem wiele kursów. Następnie otrzymałem zaproszenie z Węgier, by prowadzić tam kursy. Potem zaprosili mnie koledzy z Polski, w pierwszej kolejności był to wtedy ksiądz, a dziś biskup Adrian Korczago. Od tego czasu bywałem w Polsce bardzo często, chociaż trzeba dodać, że zwykle odwiedzałem południe kraju i Warszawę. Możliwość prowadzenia kursów duszpasterskich była dla mnie wielkim przywilejem i interesującym doświadczeniem. Impulsem była psychologia pastoralna, która inspirowała mnie do tego, by poznawać różne kultury. Na przykład teraz razem z żoną prowadzimy kursy w Birmie i Tanzanii, a to już zupełnie inny świat zarówno pod względem[...]

– rozmowa z Paneeraq Siegstad Munk, biskupką Kościoła Grenlandii Czy może Ksiądz Biskup podzielić się kilkoma wspomnieniami z dzieciństwa? Urodziłam się w 1977 roku w Attu, małej wiosce na wyspie u północno-zachodniego wybrzeża Grenlandii. Byłam najmłodszym z czworga dzieci, a moi rodzice byli myśliwymi, przemieszczającymi się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu pożywienia. Nie mieli możliwości zdobycia wykształcenia, ale przeprowadzili się do wioski, abyśmy mogli chodzić do szkoły i abym mogła zostać pierwszą osobą w rodzinie, która kontynuowała naukę. Chodziliśmy do szkoły zimą, ale zajęcia kończyły się wczesną wiosną, dzięki czemu rodziny mogły latem wyruszać na polowania i połowy, aby zdobyć pożywienie na mroźne, ciemne miesiące. Moi przodkowie polowali na renifery, ale zajmowali się również rybołówstwem i polowaniem na[...]

– rozmowa z Władysławą Magierą Jako historyczka i popularyzatorka dziejów Śląska Cieszyńskiego jest pani znana z trzech tomów historycznych biogramów pt. Cieszyński szlak kobiet oraz dwóch Szlak kobiet Śląska Cieszyńskiego. Jak to się stało, że zaczęła pani pisać powieści? Książki te wydawałam za własne pieniądze i rozprowadzałam na spotkaniach autorskich. Gdy przyszła pandemia, nie opublikowałam kolejnego tomu Szlaku…, mimo że zebrałam do niego materiały. Wówczas nic się nie odbywało i wtedy właśnie zaczęłam pisać powieść Wspomnienia Zofii, korzystając z zapisków mojej ulubionej działaczki Zofii Kirkor-Kiedroniowej. Okazało się, że jest tym zainteresowanie. W następnym roku ukazała się druga moja powieść Absolutnie niezwykła – oparta na życiorysie działaczki Doroty Kłuszyńskiej, późniejszej senatorki II[...]

– rozmowa z Alexandrem von Negenbornem, komendatorem Komandorii Pruskiej zakonu joannitów Zakony rycerskie są w Polsce najczęściej kojarzone z zakonem krzyżackim, co ze względu na trudną historię wywołuje zwykle negatywne skojarzenia. Jak joannici rozumieją pojęcie rycerskości? Brak rozróżnienia między dawnymi zakonami krzyżackimi i rycerskimi jest problemem nie tylko w Polsce, lecz także w Niemczech. Ponad 900-letni zakon joannitów w chwili swojego powstania był wyłącznie dobroczynnym zakonem szpitalnym. Został założony w celu opieki nad pielgrzymami przybywającymi do Jerozolimy. W toku historii zakon rozwinął również formacje zbrojne, które zasłynęły zwłaszcza z obrony Rodos i Malty. Z tego, co wiem, zakon joannitów – w przeciwieństwie do zakonu krzyżackiego – militarnie nie brał udziału w misjach chrystianizacyjnych w Europie[...]

– mówią chrześcijanie różnych wyznań Proszę powiedzieć, jakie jest miejsce Biblii w modlitwie wspólnotowej, w nabożeństwie każdego z Kościołów? Ks. dr hab. Sławomir Pawłowski, Kościół Rzymskokatolicki: O modlitwie wspólnotowej, tej liturgicznej, powiem trochę mniej, ponieważ są to rzeczy bardzo podobne z innymi Kościołami. Niewątpliwie od początku, gdy chrześcijanie sprawowali Eucharystię, to wiedzieli, że Eucharystia, Wieczerza Pańska, ma dwa stoły: stół Słowa Bożego i łamania chleba. Jeżeli chodzi o liturgię, konkretnie mszy świętej, czyli Wieczerzy Pańskiej, podczas roku liturgicznego mamy cykle czytań. Czytania każdej niedzieli i uroczystości są podzielone na trzy lata: A, B i C. W roku A preferowana jest Ewangelia wg św. Mateusza, w roku B – wg św. Marka, w roku C – wg św. Łukasza. Zauważmy, że kolejność jest[...]