miniatura

– zaszyfrowane odszyfrowujemy

W filmie Chata jest scena, w której główny bohater rozmawia z Bogiem. Mack nosi w sobie ogromny gniew po tym, jak zamordowano mu córkę. Chce sprawiedliwości. Chce, żeby winny został ukarany. W pewnym momencie wydaje mu się nawet, że sam potrafiłby osądzić świat lepiej niż Bóg.

Usprawiedliwienie

Wtedy słyszy trudne polecenie. Ma zdecydować, które z jego dzieci zasługuje na potępienie. Mack protestuje. Nie chce wybierać. Tłumaczy, że kocha każde z nich i że nie potrafi skazać żadnego. I właśnie wtedy dociera do niego sens tej rozmowy. Bóg pokazuje mu, że jego zamordowana córka jest dla Boga równie ukochanym dzieckiem jak człowiek, który ją skrzywdził.

Ta scena jest tak poruszająca, ponieważ pokazuje istotną prawdę o człowieku. Lubimy mówić o sprawiedliwości, dopóki dotyczy ona innych ludzi. Chcemy, żeby źli ponosili konsekwencje swoich czynów. Jednocześnie sami bardzo chcemy usłyszeć słowa przebaczenia i drugiej szansy.

I właśnie tutaj pojawia się jedno z najważniejszych pojęć chrześcijaństwa: usprawiedliwienie.

To słowo brzmi dziś trochę dziwnie. Wielu osobom kojarzy się raczej z tłumaczeniem własnych błędów: „usprawiedliwiał się”. Tymczasem w chrześcijaństwie chodzi o coś głębszego. Usprawiedliwienie oznacza, że człowiek zostaje uznany przez Boga za sprawiedliwego nie dlatego, że jest bezbłędny, ale dzięki Jezusowi Chrystusowi.

Z tym problemem mocno zmagał się Marcin Luter. Młody Luter bał się Bożej sprawiedliwości. Im bardziej próbował być dobrym człowiekiem, tym bardziej widział własne błędy i słabość. Modlił się, pościł, godzinami się spowiadał. Chciał mieć pewność, że Bóg go zaakceptuje. Problem w tym, że ciągle miał wrażenie, że to za mało.

Dopiero gdy zaczął na nowo czytać List do Rzymian, odkrył coś, co całkowicie zmieniło jego życie. Zrozumiał, że człowiek nie zbawia sam siebie. Nie staje się sprawiedliwy dlatego, że dobrze sobie radzi albo popełnia mało błędów. Człowiek zostaje usprawiedliwiony dlatego, że Chrystus bierze na siebie jego grzech.

To właśnie jest sedno Ewangelii.

Bóg nie mówi: „Jesteś idealny, więc cię przyjmuję”. Mówi raczej: „Wiem o tobie wszystko, a mimo to nie chcę cię stracić”.

To nie oznacza, że zło przestaje być złem. Chrześcijaństwo nie udaje, że grzech nie istnieje. Problem grzechu jest tak poważny, że Chrystus idzie z nim aż na krzyż. Ale właśnie dlatego człowiek nie musi rozpaczliwie ratować samego siebie i udowadniać Bogu swojej wartości.

Wielu ludzi całe życie próbuje się usprawiedliwiać. Przed innymi. Przed sobą. Czasem także przed Bogiem. Chcemy pokazać, że jesteśmy wystarczająco dobrzy, wystarczająco moralni, wystarczająco wartościowi. Ewangelia mówi jednak coś zupełnie innego: twoją nadzieją nie jest to, że jesteś perfekcyjny. Twoją nadzieją jest Chrystus.

I właśnie dlatego usprawiedliwienie jest dobrą wiadomością. Człowiek nie musi już udawać przed Bogiem kogoś idealnego. Może stanąć przed Nim w prawdzie i odkryć, że nawet wtedy nie zostaje odrzucony.